Zazwyczaj jest tak, że spotkania lekarza z pacjentem dokonują się w obszarze wyznaczonym przez trzy elementy: chorobę, diagnozę i terapię. Bywa oczywiście, że ? niezależnie jakby od kwestii zdrowia ciała ? medyk (niekoniecznie lekarz, bo może to być pielęgniarka, czy położna) staje się powiernikiem kogoś, kto fizycznie jest zdrowy, ale potrzebuje ucha, które by go wysłuchało i mankietu, w który można by się było wypłakać. Oba te zadania, leczenia i powiernictwa, wpisują się w powołanie do towarzyszenia w cierpieniu, będącego szczególnym wyrazem powołania do miłości. Jest jakimś straszliwym paradoksem i koszmarnym dramatem współczesnej medycyny, że na niektórych obszarach zatraciła ona to fundamentalne odniesienie do solidarności z człowiekiem cierpiącym i potrzebującym pomocy. Coraz częściej zdarza się, że odpowiedzią na chorobę i cierpienie jest ucieczka w śmierć, zwłaszcza wówczas, gdy są to stany przewlekłe, uciążliwe lub nie dające nadziei wyleczenia. Stąd bierze się pokusa przyspieszania śmierci ludzi co prawda ciężko chorych, nawet umierających, ale przecież wciąż żywych. Stąd bierze się też pokusa uśmiercenia dziecka obciążonego wadami genetycznymi czy rozwojowymi, jeszcze przed jego narodzinami. Kontynuuj czytanie ‘Podwójne oblicze medycyny prenatalnej.’