Bioetyczny labirynt: kogo ratować – matkę czy dziecko?

W dyskusjach nad kwestiami bioetycznymi prędzej czy później – przy czym mam wrażenie, że prędzej, gdy moi rozmówcy są bardziej skłonni do moralnych kompromisów, a później, gdy tej skłonności jest niewiele – rozmowa dochodzi do kwestii dylematu, kogo należy ratować: matkę czy dziecko. Prawdę mówiąc, najdziwniejsze w tej rozmowie jest to, że nawet najprostsza analiza faktów pokazuje fałszywość samego dylematu. Do rzadkości bowiem należą sytuacje, w których można by dokonać wyboru pomiędzy matką i dzieckiem. Rzecz oczywiście dotyczy sytuacji kobiety noszącej dziecko w swoim łonie. Nie ma wątpliwości, że niemal do samego końca okresu płodowego swego życia, dziecko jest zależne od matki. Jej życie jest warunkiem przetrwania i rozwoju dziecka. Nie można zatem ich sobie przeciwstawiać, tak jakby przetrwanie jednego było uwarunkowane od uśmiercenia drugiego. Co więcej, życie matki nie jest w niczym lepsze, czy też ważniejsze od życia jej dziecka, podobnie jak dziecko nie jest ważniejsze od matki. Każde z nich jest osobą, obdarzoną godnością wynikającą z własnego człowieczeństwa, osobą wobec której jedyną właściwą postawą jest bezwzględny szacunek. Czytaj dalej

Bioetyczny labirynt: rezygnacja z uporczywej terapii

Współczesna medycyna jest zafascynowana nowoczesną technologią. Rozwój wiedzy sam w sobie oczywiście nie jest zły, jeśli tylko jest rzeczywiście rozwojem. Jeśli jednak wraz z wprowadzeniem elektroniki i chemii zanika dotychczasowa wiedza – jak zrozumienie fizjologii, wewnętrznej celowości zachodzących procesów, czy działania preparatów naturalnych (ziół i minerałów) – rozwój jest tylko częściowy lub nawet pozorny. Jednym z takich obszarów medycyny, gdzie zaangażowanie wyspecjalizowanych środków technicznych nie zawsze idzie w parze z mądrością – jest śmierć i umieranie. Zaufanie w siłę środków technicznych popchnęło współczesną medycynę w kierunku swoistej zaciekłości terapeutycznej: postawy, która każe walczyć z nadchodzącą śmiercią za wszelką cenę. Wprowadzane są zatem do użycia coraz bardziej zaawansowane techniki terapeutyczne. Nie zawsze przynoszą poprawę zdrowia, o jego przywróceniu nie wspominając. Niekiedy jedynym skutkiem ich zastosowania jest wydłużenie czasu choroby, wydłużenie i spotęgowanie cierpienia – nie tylko samego chorego, ale i jego najbliższych. Czytaj dalej