Decydującą rolę w powstawaniu chorób włosów odgrywa czynnik termiczny – przegrzanie (hipertermia) polegające na zwiększonym wytwarzaniu przez organizm ciepła. Występuje ono miejscowo w mieszkach włosowych powodując ich szybkie spalanie, a w konsekwencji łysienie……..Starożytny holistyczny system ajurwedy (tradycyjnej medycyny indyjskiej) zalicza łysienie i siwienie do chorób głowy. Źródłowe traktaty Ćarakasanhita i Suśrutasanhita wymieniają jako miejsce powstania defektów tkankę kostną. Zgodnie z podglądami tego systemu ciało człowieka zbudowane jest z siedmiu podstawowych rodzajów tkanek: plazmy, krwi, mięśni, tłuszczu, kości, szpiku i nasienia bądź jaja. Zaburzenie czynności którejkolwiek z nich prowadzi do powstania choroby. Niedobór tkanki kostnej powoduje bóle kości i stawu, rozluźnienie stawu, wypadanie włosów na głowie i brodzie oraz wąsów, utratę zęba, zanik dziąsła, łamliwość paznokci, ogólną suchość, zmęczenie.
Decydującą rolę w powstawaniu chorób włosów odgrywa czynnik termiczny – przegrzanie (hipertermia) polegające na zwiększonym wytwarzaniu przez organizm ciepła. Występuje ono miejscowo w mieszkach włosowych powodując ich szybkie spalanie, a w konsekwencji łysienie. Z kolei zaburzona krew gromadzi się w naczyniach krwionośnych i zatyka mieszki. Prowadzi to do zahamowania wzrostu włosów. Natomiast według systemu jogi łysienie może być spowodowane niedoborami pokarmowymi. Dochodzi wówczas do upośledzenia odżywiania włosów.
Jeśli przegrzanie głowy jest nieznaczne, następuje siwienie przedwczesne. Zjawisko to polega na utracie barwy włosów, która zmienia się na srebrzystobiałą. Przyczyny nadmiaru ciepła mogą być różne: uczucie gniewu lub smutku bądź wysiłek. Hindusi, którzy mają zwykle piękne włosy, myją się codziennie zimną wodą, co zapobiega przegrzaniu.
W celu zwalczania chorób włosów w dawnych Indiach oraz na Sri Lance opracowano dwie niezwykle skuteczne receptury na wyciągi olejowe z miejscowych roślin leczniczych. Stosowane zewnętrznie, przynoszą również dodatkowe korzyści zdrowotne i kosmetyczne. Ze względu na unikalny, tradycyjny proces otrzymywania polegający na długotrwałym gotowaniu ziół i ręcznym mieszaniu, zwane są drogocennymi (mahatailami). Współcześnie znane są tylko na Sri Lance, gdzie ajurwedyjski lekarz B.P. Raddalgoda z Matary z powodzeniem przepisuje je swoim pacjentom. Działanie preparatów sprawdził w praktyce uzyskując pozytywne wyniki także autor.
Główny składnik oleju z bhringradźią opisanego w traktacie Saraswatiniganduwa stanowi Eclipta prostrata zwana w hindi bangra, uważana za najlepszy środek na włosy. Ta roślina o białych koszyczkach kwiatowych występuje pospolicie na wilgotnych glebach, najwięcej w Himalajach. Surowcem jest liść, z którego otrzymuje się sok o działaniu odmładzającym.
Receptura drugiego preparatu, oleju keśaw, pochodzi od dziadka dr Raddalgody. Jest unikalna pod względem składu w porównaniu z innymi środkami tego rodzaju i dlatego nie chciał on ujawnić go przez długi czas. Zdecydował się na to dopiero w roku 2006.

Olej z bhringradźią (bhringradź mahataila)
Skład. Emblica officinalis, Eclipta prostrata, Sesamum indicum, Cuminum cyminum, Nigella sativa, Trigonella foenum graecum, Vetiveria zizanioides, Hibiscus abelmoschus, Hemidesmus indicus, Kokoona zeylanica.
Działanie. Całkowicie zatrzymuje wypadanie włosów po czterech–pięciu tygodniach stosowania. Przywraca naturalną barwę. Zachowuje energię i blask włosów. Wzmacnia układ nerwowy.
Zastosowanie. Pielęgnowanie włosów. Łysienie. Siwienie. Łupież.

Olej keśaw (keśaw mahataila)
Skład. Centella asiatica, Eclipta prostrata, Emblica officinalis, Abrus precatorius, Trigonella foenum graecum, Cocos nucifera.
Działanie. Pobudza wzrost włosów. Zmniejsza wypadanie włosów i dodaje im blasku. Poprawia pamięć.
Zastosowanie. Pielęgnowanie owłosionej skóry głowy. Łysienie. Zaburzenia pamięci.

Caraka-Samhita. Translated by P. Sharma, Chaukhambha Orientalia, Varanasi 1994, 1995, 1996; Illustrated Suśruta Samhita. Translator K.R. Srikanatha Murthy, Chaukhambha Orientalia, Varanasi 2000, 2001, 2002; L.D. Kapoor: „CRC Handbook of Ayurvedic Medicinal Plants”, CRC Press, Inc., Boca Raton 1990)