Rewolucja w ochronie naszej Planety!(35)

 

Żyjemy dłużej, ale zły stan zdrowia ciągle pozostaje problemem społecznym


Jasne stało się to, że obecna ilość zachorowań mogłaby się zmniejszyć o około połowę, jeśli przeprowadzono by radykalne zmiany w systemie wartości i w społeczeństwie jako takim. Także w dziedzinie lecznictwa dzięki zastosowaniu EM można oczekiwać pozytywnych rezultatów.W prologu wspomniałem o tym, że pewna liczba lekarzy wykazała zainteresowanie EM-X i że zaczęła robić wykaz wyników osiągniętych w leczeniu dzięki zastosowaniu EM…..


Żyjemy dłużej, ale zły stan zdrowia ciągle pozostaje problemem społecznym


Jasne stało się to, że obecna ilość zachorowań mogłaby się zmniejszyć o około połowę, jeśli przeprowadzono by radykalne zmiany w systemie wartości i w społeczeństwie jako takim. Także w dziedzinie lecznictwa dzięki zastosowaniu EM można oczekiwać pozytywnych rezultatów.W prologu wspomniałem o tym, że pewna liczba lekarzy wykazała zainteresowanie EM-X i że zaczęła robić wykaz wyników osiągniętych w leczeniu dzięki zastosowaniu EM. Nie należy zapominać o tym, że ciało ludzkie w sposób naturalny dąży ku śmierci. Ale nie oznacza to, że przez całe życie nie mamy być zdrowi. Wydaje się jednak, że w społeczeństwie przeważa opinia, że większość z nas choruje i że pewne choroby przytrafiają się osobom starszym, a nie młodszym, a więc w wieku od 35 do 50 roku życia. Uważam, że tego rodzaju myślenie powinno się potraktować jako przesądy XX wieku dlatego, że człowiek jest biologicznie tak skonstruowany, żeby umrzeć z naturalnej przyczyny u kresu swojej naturalnej biologicznej długości życia.[i]Istnieje wiele teorii na temat spodziewanej długości życia ludzkiego. Według jednej z nich wynosi ona czterokrotność, maksymalnie pięciokrotność czasu, którego człowiek potrzebuje do osiągnięcia pełnej dojrzałości. Skoro człowiek osiąga pełną dojrzałość fizyczną i psychiczną w wieku 25 lat, to zgodnie z tą teorią przewidywana długość życia powinna wynosić 100-125 lat. Oznacza to, że ludzie mogliby żyć ponad 100 lat, jak japońskie bliźniaczki Kinsan i Ginsan, które wkroczyły już w jedenastą dekadę swojego życia, czym wywołały sensację na całym świecie. Jak wiadomo, niewielu ludzi żyje tak długo, ponieważ ich naturalna długość życia jest sztucznie skracana przez ich sposób życia, na który się decydują w swej lekkomyślności. W rzeczywistości wielu z nas umiera młodo. Mimo że żyjemy dłużej niż generacja przed nami, jednak należy podkreślić, że dzieje się tak dzięki postępowi w medycynie i opracowaniu nowych i postępowych lekarstw. A jednocześnie prawdą jest, że my, ludzie, mamy wrodzoną zdolność do dłuższego życia, gdybyśmy tylko byli zdrowsi.Przeciętna długość życia, wynosząca przedtem 50 lat, wynosi obecnie 80 lat. Trzeba uczciwie przyznać, że zawdzięczamy ją skuteczniejszemu leczeniu i większej higienie. Zgadza się, że w przeszłości przeciętna długość życia statystycznie była krótsza z powodu dużej umieralności niemowląt (spowodowanej złymi warunkami higienicznymi i masową umieralność podczas epidemii). Nawet jeśli obecnie przeciętna długość życia jest większa, przedtem nie było stale rosnącej liczby półinwalidów, powiększających obecnie liczbę ludności. Jeśli w obliczeniach nie uwzględnimy przejściowo chorych i niepełnosprawnych, to i tak być może poważniejszym i wywołującym niepokój jest problem wzrastającej liczby pacjentów obłożnie chorych. Możemy powiedzieć, że zyskaliśmy długość życia na złej drodze, tzn. kosztem jego jakości. Jeśli takie miałyby być warunki przedłużenia ludzkiego życia, to nie ma zbytniego powodu, żeby się z tego cieszyć. Ironia polega na tym, że człowiek, jak powiedziałem na początku, naprawdę może w dobrym zdrowiu żyć 100-125 lat.Dlaczego szanujemy osoby starsze, które wiodły tak długi i zasłużony żywot w naszym społeczeństwie? Z pewnością nie dla samej długości ich życia. Nie odnosimy się do nich z szacunkiem z tego powodu, że długo żyją, lecz dlatego, że w ciągu ich życia bezpośrednio lub pośrednio wnieśli swój wkład w rozwój naszego społeczeństwa. Tym jednak, którzy nie cieszą się dobrym zdrowiem – chorym, obłożnie chorym, półinwalidom –, lub tym, których życie jest sztucznie przedłużane, trudno jest, lub jest to zupełnie niemożliwe, chociaż w części wieść pożyteczny i dobry żywot. Nie tylko nie są oni w stanie niczego dać społeczeństwu, lecz wręcz są ogromnym obciążeniem dla niego. Wszystkie te rozważania zmuszają do postawienia sobie pytania, dlaczego zadowalamy się minimalnymi standardami zdrowia i akceptujemy je jako maksimum możliwości i jako normę. Tak samo musimy poważnie zastanowić się nad tym, czy w przypadku zachorowania na nieuleczalną chorobę chcielibyśmy za wszelką cenę być utrzymani przy życiu, bez korzyści dla siebie i dla innych.


Od początku moich badań nad EM nawiązywałem kontakty z wieloma lekarzami. Dzięki ścisłej współpracy z nimi zyskałem wgląd w wiele danych i mam wrażenie, że we wszystkim, co się obecnie dzieje w dziedzinie leczenia i przywracania do zdrowia zasadniczo nie zwraca się uwagi i nie rozumie się podstawowej kwestii, a mianowicie tego, czym jest życie. Pytania te zepchnięto na margines. W leczeniu chodzi tylko o powierzchowne potraktowanie zadań związanych z wyleczeniem objawów choroby i opieką nad chorymi i niepełnosprawnymi.

Nie mam prawa tutaj wyrokować, zwłaszcza że wcześniej sam siebie uznałem siebie winnym. Ale dzisiaj potępiam swój wcześniejszy sposób myślenia i postępowania. To, czego potrzebujemy – także lekarze – dzisiaj, to podstawowa wiedza w istotnych kwestiach. Innymi słowy, potrzebujemy wiedzy o fundamentalnych faktach, mianowicie, czym właściwie jest zdrowie i co się na nie składa. Uważam to za konieczne, żeby tego rodzaju podstawowe wiadomości były przekazywane na studiach medycznych.  

ZWRACAM SIĘ DO ROLNIKÓW, SADOWNIKÓW, HODOWCÓW ORAZ LEKARZY I WSZYSTKICH OSÓB INTERESUJĄCYCH SIĘ ZAGADNIENIAMI OCHRONY ŚRODOWISKA! ZAKŁADAJMY W POLSCE KLUBY „EM”, POSTARAM SIĘ PAŃSTWU POMÓC W ICH ORGANIZACJI I ZORGANIZOWANIU PRELEKCJI! CZEKAM NA LISTY W TEJ SPRAWIE!  Jacek Roik, www.jroik.manpol.net/wt  i www.jroik.manpol.net, jroik@manpol.net, tel. 0-14, 621-53-48 (20.00-21)


 







[i] Biologiczna przewidywana długość życia: Wszystkie istoty żywe mają określoną spodziewaną długość życia, różną dla każdego gatunku. Określa się ją jako „naturalną długość życia”.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>