Liście stewii są 30- 45 x słodsze od sacharozy. Warto tą rośliną zastąpić biały cukier!

Rodzaj Stevia obejmuje 240 [7] gatunków roślin naturalnie występujących w Ameryce Południowej, Środkowej i Meksyku. Niektóre gatunki można jednak znaleźć nawet w Arizonie, Nowym Meksyku i Teksasie.[8] Po raz pierwszy ludzie zaczęli stosować S. rebaudiana w Ameryce Południowej. Liście stewii są 30-45 razy słodsze od sacharozy (zwykłego białego cukru).[9] Liście można spożywać świeże, bądź dodawać je do herbaty i posiłków. W 1899 r. szwajcarski botanik Moisés Santiago Bertoni jako pierwszy szczegółowo opisał stewię i słodki smak jej liści.[10] Badania nad stewią były jednak bardzo ograniczone aż do roku 1931, gdy dwóch francuskich chemików wyizolowało glikozydy nadające stewii słodki smak.[11] Związkom tym nadano nazwy stewiozyd i rebaudiozyd. Są one 250-300 razy słodsze od sacharozy, stabilne cieplnie i pod względem pH, nie fermentujące.[12]

Dokładną strukturę aglikonu i glikozydu opublikowano w roku 1955.

Na początku lat 70. XX w. Japończycy rozpoczęli hodowlę stewii jako alternatywy dla sztucznych słodzików, takich jak cyklamat i sacharyna, które podejrzewano o działanie rakotwórcze. Jako słodziki wykorzystywane są liście stewii, ekstrakt wodny z liści i oczyszczone stewiozydy. Od chwili, gdy japońska firma Morita Kagaku Kogyo Co., Ltd. wyprodukowała w 1971 r. pierwszy słodzik ze stewii,[13] Japończycy wykorzystują tę roślinę w produktach spożywczych, napojach bezalkoholowych (m.in. w Coca-Coli)[14] oraz przy stole. Japonia jest obecnie największym na świecie konsumentem stewii, która ma 40-procentowy udział w rynku słodzików.[15]

Dziś stewia jest hodowana i wykorzystywana do produkcji żywności w całej wschodniej Azji, w tym w Chinach (od 1984 r.), Korei, na Tajwanie, w Tajlandii i Malezji. Stewię spożywa się także w Saint Kitts i Nevis, niektórych częściach Ameryki Południowej (Brazylia, Kolumbia, Peru, Paragwaj i Urugwaj), a także w Izraelu. Największym eksporterem stewiozydu na świecie są Chiny.[15]

Gatunki stewii rosną dziko w klimacie półsuchym na różnych glebach, od użytków zielonych po tereny górskie. Stewia wytwarza nasiona, jednak tylko niewielka ich część kiełkuje. Bardziej efektywną metodą reprodukcji jest sadzenie sklonowanych roślin.

szczegóły na www.stevit.pl

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>